O CASTELLANO

O CASTELLANO

O Castellano quedou orfo, tiña irmáns pero emigraron, só el quedou perseguindo o soño de súa nai, que os seus descendentes permaneceran en Galiza. El quedou pero fíxolle a vida imposible aos veciños do Folón.

Na súa soidade, volveuse tolo e converteuse nun ladrón, atormentando aos seus veciños, aos que lle roubaba todo o que deixaban fóra pola noite. Se quedaba un pao na rúa, desaparecía, ao Castellano xa o chamaban cleptómano. Nos bares da aldea incluso intentaba roubar os puros que tanto lle gustaban.

Unha das súas irmás volveu a Galicia, deuse de conta da situación do seu irmán e sen saber como resolvela, acabou facendo algo que a todo o mundo contentou.

O Castellano foi ingresado nunha residencia de anciáns na que botou soamente tres meses xa que escapou. Tras intensas buscas, aparicións na maioría dos noticiarios e xornais estivo moito tempo sen aparecer.

Os seus ósos foron encontrados por unha muller que paseaba co seu can. Apareceron despois de cinco anos tirados nunha touza entre as silvas, un conto imposible, ninguén creu que un ancián saltara un enreixado de dous metros e camiñara dez quilómetros con cueiro, en pixama e zapatillas de casa. Había cousas que non cadraban xa que esas zonas xa se exploraran e non atoparon pegada ningunha.

O conto segue sen ter resposta pero o nome do Castellano xa non se pon en boca de ninguén.